Myślałam, że już pan wyszedł.
Przepraszam.
Oto wycena.
Rozejrzałem się.
Wystarczą czujniki w drzwiach i oknach.
Cena obejmuje też trzy klawiatury.
Mąż zastanawiał się,
czy sprzedałby pan tylko naklejki na okna
i szyld na trawnik?
Są w zestawie z czujnikami.
Oczywiście. To jasne.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
RICHMOND WIRGINIA
Monte Rissell.
Falls Church, Wirginia.
Skazany kilka tygodni temu.
Zgwałcił i zamordował pięć kobiet.
Sposób?
Pierwszą i ostatnią skatował i utopił. Pozostałe zadźgał.
- Myślałem, że którąś zastrzelił. - Nie.
Więzienie stanowe w Wirginii. Monte Ralph Rissell.
- Usiądź. - Monte.
Będę potrzebny?
Dzięki. Wolimy pogadać na osobności.
Bądź grzeczny.
Bill Tench. A to mój partner, Holden Ford.
Jesteśmy z FBI,
wydział behawiorystyki.
- Naukowcy? - Z wydziału behawiorystyki.
Prowadzimy badania.
Rozmawiamy z takimi jak ty.
Jak ja?
Z wielokrotnymi mordercami.
Żeby lepiej zrozumieć wasze motywy.
Też bym chciał.
- To mogłoby pomóc? - W czym?
W znalezieniu lekarstwa.
Nie wiem.
Mógłbym dostać Big Red?
Co to?
Napój.
Wiecie, gazowany.
Piłem go w dzieciństwie.
Bardzo mi smakował.
- Postaramy się. - Jeśli nam pomożesz.
Tu nie ma takich rzeczy.
Może przejdźmy do rzeczy.
Co chcecie wiedzieć?
Czemu zgwałciłem te dziewczyny?
Po pierwsze, jak wybierałeś ofiary?
Ofiary?
To nie brzmi dobrze.
Zgadzam się.
Z iloma takimi jak ja rozmawiacie?
Jest ich sporo.
Zgadzają się rozmawiać?
Dopiero zaczynamy.
- Skołujecie Big Red? - Spójrz na mnie.
Skup się.
Wiecie co?
- Nie jestem zainteresowany. - Dobra.
Jak chcesz lecieć w kulki, wychodzimy.
Zjemy sobie bez pośpiechu obiad, gdzie nam się spodoba,
a potem wrócimy malowniczą drogą do Quantico.
A ty co masz dziś w planie?
Mój partner był oględny, ale gadamy z takimi jak ty,
bo nie pojmujemy,
jak można sobie tak spieprzyć życie,
nim się dorośnie do głosowania.
Pierwszy raz narozrabiałem, mając 14 lat.
Wysłali mnie na Florydę.
Do poprawczaka.
Byłem cały czas pod obserwacją lekarzy.
W tym czasie miałem cztery dziewczyny.
Ale ich nie zabiłeś. To było później.
Co się zmieniło, gdy wyszedłeś ze szpitala?
Niech pomyślę.
Wypuścili mnie.
Wróciłem tu,
znalazłem pracę i dziewczynę.
Była starsza o rok. Wyjechała na studia,
ale byliśmy w kontakcie, pisywaliśmy do siebie.
Przecież nagrywasz.
Notatki się przydają.
Co dalej? Powrót do szkoły, wolność.
Co to, to nie.
Warunkowe zwolnienie, kurator, terapia.
Bez meldowania odesłaliby mnie.
Ale miałeś dziewczynę.
To zależy.
Wiecie, jakie są laski.
Przysłała list.
Napisała, o zgrozo, że na studiach jest pełno facetów.
I całe to...
Cała ta nawijka o tym, że chce się bzykać z innymi.
Co miałem zrobić?
Wskoczyłem do auta, żeby się przekonać, i nakryłem ją.
Całowała się z jakimś dupkiem.
Kretynka, nie?
Laski.
Co zrobisz?
Są nie do zniesienia.
Powiem wam, co można zrobić.
Poszedłem na piwo, bo się wkurwiłem.
Skombinowałem trawkę.
Jarałem, myślałem,
jechałem, piłem, aż nagle...
znalazłem się w domu,
na parkingu,
nie wiedząc, jak tam dotarłem.
Przyjechało jakieś auto.
Samotna dziewczyna. Miała 20, może 25 lat.
Była chyba czwarta nad ranem.
I wtedy...
pomysł, żeby to zrobić,
wpadł mi do głowy znienacka...
jak chęć kichnięcia, wiecie?
Wyskoczyłem z auta, zapukałem w szybę,
wyciągnąłem spluwę,
zaciągnąłem ją do lasu,
zerwałem jej majtki, zadarłem spódnicę.
„Tak, bzyknij mnie, chcę tego, jestem napalona”.
Ja ją gwałcę, a ta się nie zamyka.
Zaczęła uciekać z krzykiem
przez parking do wąwozu.
Była silniejsza ode mnie, ale jestem szybki.
Dogoniłem ją, założyłem chwyt wokół szyi,
zacząłem dusić.
Stoczyliśmy się do strumienia. Zrobiła się niezła zadyma.
Walnąłem jej głową o kamień,
przytrzymałem pod wodą...
i tyle.
Po krzyku.
Miałeś spluwę. Czemu jej nie użyłeś?
Chciałem ją uspokoić.
Myślisz... Wybacz.
Myślisz, że skończyłoby się inaczej, gdyby nie...
- Gdyby nie była... - Kim?
Jebaną prostytutką?
Możliwe.
Twój kumpel może mieć rację.
Za drugim razem ta blondyna zasypywała mnie pytaniami.
Trzymam ją na muszce, a ona zrzędzi:
„Dlaczego to robisz? Nie masz dziewczyny?
Co zamierzasz? Dlaczego ja?”.
Dlatego ją zadźgałeś?
Musiałem.
Żeby zatkać jej mordę.
Potem godzinami jeździłeś jej autem?
Przy trzeciej można powiedzieć, że miałem wszystko dopracowane.
Ją też dźgnąłeś?
I to nie raz.
Ale jedną wypuściłem.
Jesteśmy w aucie, szykuję się, ona niczego nie podejrzewa.
Nagle zaczyna płakać. Ni z tego, ni z owego.
Mówi, że jej tata umiera na raka.
Mój brat miał raka.
Rak to...
prawdziwe cholerstwo.
Niszczy człowieka.
Więc ją wypuściłem.
To...
- dziwne uczucie. - O jakim uczuciu mówisz?
Jak to ująć?
- Okazanie litości. - Co?
Daj spokój. Nie myślisz chyba, że uwierzymy w te pierdoły?
Agent Tench chce powiedzieć, że...
Mam dość badania jak na jeden dzień.
Zaschło mi w gardle.
Może następnym razem uważajmy...
- Nic nie powiedziałem. - Nie musisz. Kapuję.
- Starczy. - Nie chciałem cię zrugać.
Mam nadzieję.
Zapomnijmy o tym.
Powiem tak.
Rissell wykiwał wielu psychiatrów w dzieciństwie.
Potem na zwolnieniu warunkowym.
To mistrz wciskania kitu.
Czemu z nami miałby być szczery?
Przecież nie wierzymy we wszystko, co mówi. Prawda?
Musimy wyłowić to, co się przyda, i odrzucić resztę.
To jaki popełniłem błąd?
Jesteś cały?
Kurwa!
Jezu! Odjebało ci?
Ile pędziłeś? 130, 160?
- Skręciłeś, nie patrząc. - Gazowałeś.
- Miałem pierwszeństwo. - No i?
- Tak mówi prawo. - Prawo?
- Tu masz pieprzone prawo. - Tak nie można.
Wzywam policję.
Nie podchodź do mnie.
Nie do wiary.
Pieprzony debil.
Na pewno nic ci nie jest?
Kapuję. Masz sporo na głowie. Nie lada presja.
W zupełności rozumiem.
Pogadam z Billem i oddzwonię.
To dla mnie?
Dzięki. Pozdrowienia od Debbie.
Przyjedzie, jak skończy zajęcia.
Chociaż wolałaby odebrać nas rano.
Ciut się wkurzyłem.
Wiem, że to kawał drogi,
ale mamy problem i liczyłem na pomoc.
Ma sesję na głowie, ale...
Czemu mnie to dręczy?
Bo nie może rzucić wszystkiego dla ciebie.
Bo nie chce.
Proszę.
- Jeszcze raz. - Robi się.
Zadzwonisz do Nancy?
Wszystko w porządku?
No to zjedzmy.
Nie zauważyłem go.
Mogłeś zginąć przez to, że się zagapiłem.
W pracy to co innego.
Ale z powodu pędzącego pinto...
Gdybym zadzwonił do Nancy
i usłyszał jej głos,
rozkleiłbym się.
Zaadoptowaliśmy chłopczyka
trzy lata temu.
Teraz ma sześć lat.
Nancy zawsze marzyła o rodzinie.
Pewnie ja też.
Ale nie możemy mieć własnych.
Nie jest dobrze.
To śliczny chłopak.
Początkowo myślałem, że to ciche dziecko.
To nic złego.
Umie mówić,
ale nie chce.
Czuję, jakbyśmy go zawiedli.
Na pewno nie.
Może był już taki przedtem.
Ale to stresujące.
Posiadanie syna powinno niby być wspaniałe.
Boże, Bill.
Przykro mi to słyszeć.
Kiedy obróciło auto...
Nie wiesz, co chcę powiedzieć, co?
Nie bardzo,
ale chciałbym.
Ja też nie wiem.
Nic takiego. Nieważne.
Naprawdę, Bill...
Zadzwoń do Debbie.
Niech przyjedzie rano.
Daj spokój. Nie myślisz chyba, że uwierzymy w te pierdoły?
Agent Tench chce powiedzieć, że...
Mam dość badania jak na jeden dzień.
- Jeszcze raz? - Później.
Rissell ma dwa wyzwalacze, jeden po drugim.
Może to złe słowo. Zbyt płytkie.
W kontekście prawa ma wiele znaczeń.
Może bodźce stresujące. Stresory.
Używajmy tego terminu.
Ma charakter wewnętrzny. Lepiej pasuje.
Reakcję wywołały dwa stresory.
Jej list.
Dziewczyna napisała do niego, że zrywa...
Załamał się.
- Ale nie zadzwonił ani nie odpisał. - Pojechał.
- Śledził ją jak myśliwy. - Nie.
Nie zabija jej, tylko obserwuje z nowym amantem.
- To różnica. - Amantem?
Może wtedy nie zamierzał nikogo zabić.
Zmierza w kierunku gwałtu,
ale dopiero uległość pierwszej ofiary
popycha go do tego.
Zabił, bo ją to kręciło lub tak udawała?
To efekt domina.
Uległość go wkurza.
Wyrzuca ją z auta. Ona ucieka.
Gdzie to jest? Mówi: „Zrobiła się niezła zadyma”.
- Musiał odzyskać kontrolę. - Właśnie.
To znaczy, że zachowanie ofiary to też stresor.
Nie zmienia ostatecznego rezultatu,
ale może wpłynąć na kiedy i jak.
Tak pomyślałem. Dlatego zadałem pytanie.
Ale...
Co?
Czy to nie samo życie?
Rzuca cię sympatia.
Zbiera ci się na amory, ale nie wypala.
Nie aż tak, ale Rissell po prostu nie ogarniał życia.
Przestępca nie potrafi funkcjonować w społeczeństwie.
Upraszczając,
nie radzą sobie z rozwojem...
To zabrzmiało jak najgorsza obelga.
Bynajmniej. Miałeś rację.
Co czułaby większość mężczyzn, gdyby podejrzewali,
że nie zaspokajają kobiety?
Z naukowego punktu.
Rozczarowanie.
- Zawód. - Właśnie.
Chcemy ją zaspokoić.
Ale kiedy Rissell wyczuł, że ofiara ma frajdę,
zmienił się w mordercę.
Stają w obliczu codziennych sytuacji,
ale odbierają je inaczej.
Musimy ustalić dlaczego, tak jak w przypadku Kempera.
Jedziemy uczyć do Altoony.
Po powrocie znów go odwiedzimy, jeśli zechce.
Jako fucha na boku to potrwa dwa razy dłużej.
Chodzi o fundusze, sztywność instytucji,
planowanie?
O wszystko.
Znam środowisko akademickie. Może coś zdziałam.
Muszę jechać, kochanie.
No już.
Uściskaj tatę.
Pożegnaj się.
Do zobaczenia, synu.
Gotowy?
To dla ciebie.
Niedostępne na wschodnim wybrzeżu.
Właśnie.
Nie jesteś stąd?
Co?
Nie dosłyszałem. Jestem przygłuchy.
Pytam, czy jesteś ze wschodniego wybrzeża.
Nie macie tego w aktach?
Urodzony w Wellington, Kansas.
Byłeś najmłodszy. W chwili rozwodu miałeś siedem lat.
To jest w aktach, ale bez twojego komentarza.
Matka mnie obwiniała. Nie wiem dlaczego.
Miałem brata i siostrę,
ale ja za wszystko obrywałem.
Potem wyszła za Hanka,
trafiliśmy do Sacramento.
- Wolałeś zostać w Kansas? - Z ojcem? Jasne.
Nie chciałem mieszkać w Kalifornii.
Nikt mnie tam nie chciał.
Twoja matka ci to powiedziała?
Dlaczego zawsze się tak robi?
Gniecie puszkę.
Dla frajdy.
Może.
Skąd myśl, że nikt cię tam nie chciał?
Mamie zależało na Hanku,
ale on nie chciał wychowywać cudzych dzieci. Zbywał nas prezentami.
Myślał, że to wystarczy.
Miałem 7 lat, dał mi spluwę.
- Kupił ci broń? - Wiatrówkę.
Brat i siostra pili, jarali marychę
i inne takie.
Czasami mnie częstowali.
Jak miałem 9 lat, postrzeliłem kuzyna w tyłek.
Zostałem bohaterem. Wszyscy go nie cierpieli.
Byliście zostawieni samym sobie.
Hank rozwalił mi pukawkę na łbie.
Złoił ci skórę?
Aż pękł mi bębenek.
Pakowałem się w różne tarapaty.
Włamałem się do domu, zwinąłem sto dolców.
Mama rozwiodła się, gdy miałem 12 lat. Przeze mnie.
W wieku 14 lat wdepnąłem jeszcze gorzej:
włamanie, drobne kradzieże, kradzież auta, dwa gwałty.
Dzięki mamie wysłali mnie na Florydę.
Dzięki, mamuś!
Gdy wróciłem, miałem 17 lat. Żyłem sam, pracowałem na dwie zmiany w Pizza Hut.
Nikomu niepotrzebny.
Nikt nigdy mnie nie chciał na tym świecie.
Nagraj to na swoją cholerną taśmę.
Gdyby pozwolili mi zostać z ojcem,
wszystko byłoby inaczej.
Może zostałbym prawnikiem.
Tata cię chciał?
Miałbym ładną furę.
Dom.
W ogrodzie ćwiczyłbym grillowanie.
Wyszedłbym na ludzi.
Czyli Rissell jest faktyczną ofiarą?
Tak to odbiera.
Patologiczny kłamca i morderca uważa się za ofiarę.
A my pozwalamy mu się wypłakać.
Wcale nie.
Nie schlebiamy mu ani nie pomagamy.
Wykorzystujemy go.
Motyw, środki, sposobność.
Trzy filary śledztwa: co, dlaczego, kto.
Co się wydarzyło...
W sytuacji negocjacji z porywaczem
stoję twarzą w twarz ze sprawcą.
ALTOONA PENSYLWANIA
Niezła grupa.
Połknął haczyk?
Patrz, jak stoi i nas obserwuje.
Zapalił przed powrotem do domu.
Widzisz, jak specjalnie tu nie patrzy?
Zbiera się na odwagę.
- Daję mu około pół minuty. - A ja mniej.
- Zakład? - O kolację.
Uwaga, idzie.
Możemy chwilę pogadać?
Jasne. O co chodzi?
Beverly Jean Shaw, 22 lata.
Opiekunka, nie wróciła do domu.
Cztery dni później znaleźliśmy ją na wysypisku.
Zawartość żołądka wskazuje, że zginęła około północy w środę.
Leżała na wysypisku przez cztery dni?
Nie.
Nie było dość...
Gdyby ciało leżało tam cztery dni...
Byłoby zarobaczone i nadgryzione.
Czyli od dnia zabójstwa w środę do znalezienia po czterech dniach
musiało gdzieś być.
Piersi.
Zostały, że tak powiem, amputowane.
- Nie znaleźliśmy ich. - Zrobiono to po jej śmierci?
Tak uważa lekarz sądowy.
Podbite oczy, złamana szczęka, liczne rany kłute.
Widać, że wykoślawił jej nogi.
Do tego...
Przepraszam.
Takie coś to rzadkość...
Powoli.
Było też nacięcie od...
Od pochwy aż do odbytu.
- Wybaczcie. - W porządku.
- Miejscowa? - Z północy. Miała tu narzeczonego.
- Chyba nie zrobił tego ktoś stąd? - Trudno powiedzieć.
Chodzę z nimi do kościoła.
Są tu podglądacze, ale coś takiego?
Nie mieści się w głowie.
Kradzieże ze sklepu, dzieciaki kupujące piwo i nagle...
to, co ją spotkało... To musiał być ktoś obcy.
Czy to ludzkie włosy na desce do prasowania?
Macie je?
Jasne.
Technicy je zabezpieczyli.
Zaczynam doceniać wydział kryminalistyki.
Zabraliście też deskę?
Zdjęliśmy odciski palców, ale...
Sprawca ją oskalpował
i powiesił włosy na desce?
To coś znaczy?
Jak wszystko na zdjęciu.
Wyeksponowane włosy to jego przekaz.
- Mógł je umieścić gdziekolwiek. - Rozumiem.
Jak tylko okaże się, że to jej...
Słucham?
Nie wyciągamy pochopnych wniosków.
W tym wypadku mamy oskalpowane ciało
i włosy w pobliżu, więc możemy założyć, że...
Agent Ford chce powiedzieć,
że jesteśmy nieco w tyle. Sprawa jest w toku,
ale musimy przejrzeć ją jeszcze raz:
świadkowie, miejsce zbrodni.
Nie żeby podważać wasz autorytet albo was krytykować.
Staramy się tylko nadrobić zaległości. Dobrze mówię?
Jak najbardziej.
Zadamy oczywiste pytania
i takie, które wam umknęły.
Ale to nie żadne zawody. Jesteśmy po tej samej stronie.
- Rozumiemy się? - Jasne.
Omówmy resztę.
Dlaczego tak mu odpuściłeś?
Pierwszy raz ma z tym do czynienia. Jest poruszony. Nie zawinił.
Na pewno masz większe doświadczenie, ale po co mu to wytykać?
Nie krytykuję cię.
Może trochę.
Ale gliniarze chcą go złapać tak bardzo jak my, nawet bardziej.
Dla nich to nie tylko teoria. Mieszkają tu.
Skupcie się na niej.
Nie na miejscu zbrodni, zwłokach czy mapach.
Tylko na Beverly.
Co sprawca w niej widział?
To istotny szczegół i nie jedyny.
Na podstawie danych śledczego Ocaska
zakładamy, że szukamy białego mężczyzny.
Zabójstwa rzadko wykraczają poza rasę.
Może być jej rówieśnikiem.
Zabójcy wybierają ofiary mniejsze i słabsze.
To samotnik. Poluje nocą.
Przepraszam, poluje? To przenośnia?
Nie.
Z obdukcji wynika, że została zmasakrowana po śmierci.
Nie tak robią myśliwi?
Prawdopodobnie szukamy samotnika.
Tacy najpierw karmią fantazję:
sadomasochizmem, ostrym porno.
To wpływa na ich postawę wobec kobiet.
Dlatego są samotnikami.
W tak zżytej społeczności zauważylibyście go.
Sprawcą jest pewnie obcy, przejezdny.
Zapewne pojedzie dalej i zabije ponownie.
Ponownie?
Zabójca miał Beverly Jean za śmiecia.
Ludzie ją kochali. Powierzali jej dzieci.
To musiał być przejezdny.
Przejeżdżał przez miasto.
Zauważył jej piękne włosy.
Musiał je posiąść, a potem zniszczyć.
Co mówi narzeczony?
Trudno coś wyciągnąć z człowieka w tym stanie.
Benjamin przeżył szok.
Trzeba to zrozumieć.
Wiem, że znasz miejscowych, ale sprawdźmy to dla pewności.
Musimy zadziałać z zaskoczenia. Wymyśl jakiś pretekst.
Nie wspominaj o FBI ani o morderstwie.
Chodzi o spontaniczną reakcję.
Jak tylko wróci do miasta.
- Wróci? - Pozwoliliście mu wyjechać?
Pojechał na północ, do krewnych.
W takich chwilach warto być z rodziną.
Niedługo wróci. Ręczę za to.
Na pewno wróci.
Gdzie znaleziono ciało?
Tu po lewej.
Deska do prasowania.
Przyślę kogoś po nią. Przepraszam.
Nie musisz. Wszyscy uczymy się na błędach.
Dlatego odpuściłem narzeczonemu.
Paskudnie skończyła.
Długo byli zaręczeni?
Parę miesięcy.
Może czuł się w pułapce.
Z piękną blondynką?
Pamiętasz, co mówiła Wendy?
Nasza koleżanka, psycholog.
Wydarzenia dla nas pozytywne oddziałują na zabójców odwrotnie.
- Ciekawe. - Kto znalazł ciało?
Spawacz, Alvin Moran. Wyszedł z psem na spacer.
- Na wysypisko? - Ma alibi?
Alibi? Sam do nas przyszedł. Po co mu alibi?
Czasami sprawca wkręca się do udziału w śledztwie.
Zgłasza własną zbrodnię?
Możemy z nim pogadać?
Przepraszam.
Panie Moran.
Pamięta mnie pan?
Ci panowie są z FBI. Mogą z panem pogadać?
Super.
Ponoć znalazł pan ciało Beverly.
Co pan robił na wysypisku?
Spacerowałem po górze Wopsononock.
Lubię tam chodzić, odpocząć.
- Od żony i dzieci? - Zgadza się.
Bywam tam kilka razy w tygodniu z psem.
Ale dlaczego poszedł pan na wysypisko?
- Ścieżka biegnie obok. - Czyżby?
Bill, widziałeś na wysypisku oznaczenie szlaku?
Po drugiej stronie torów, pod górę.
Pewnie zasłaniają je drzewa.
Skoro z wysypiska nie widać szlaku...
Naprawdę jesteście z FBI?
Podejrzewacie mnie?
Zszedłem ze ścieżki, żeby się odlać. To nie jest zabronione.
Polemizowałbym, ale nieważne.
Poszedł pan się odlać, zobaczył ciało Beverly...
Myślałem, że to duży manekin.
Pies nie podbiegłby od razu?
- Ten nie podbiegł. - Jaka to rasa?
- Retriever. - Nie zwęszył ciała?
Dziwne.
- To stary pies. - Ale chodzi na wyprawy.
Odlałem się, zabrałem psa i poszedłem na policję.
Od razu? Po paru godzinach? Nazajutrz?
Po paru godzinach. Wieczorem.
Przyszedł pan rano.
Dlaczego zwlekał pan tak długo?
Jesteśmy z FBI. I tak się dowiemy.
Byłem się, że będę podejrzany.
Żona mnie przekonała. Spełniłem swój obowiązek.
Bał się pan, że pana aresztują?
Gliny mogą zgarnąć pierwszego lepszego.
Dlaczego pana?
Byłem notowany.
Za drobne rzeczy. Podpalenia w dzieciństwie, bójki.
Wstydzę się tego.
Przyjechałem tu, poznałem żonę.
- Mam rodzinę. - A wcześniej dużo pan podróżował?
Tak się nie da żyć. Ustatkowałem się.
To pańskie zeznanie?
Czasem wpadam do miasta na piwo.
Widziałem ją kilka razy.
W barze?
W Imbryku.
- Wreszcie się odważyłem. - Na co?
Postawić jej drinka.
Nie była zainteresowana. I tyle.
Może próbowałem kilka razy.
Tego wieczoru? Czy innym razem?
Innym razem.
- Jest za stary i ma żonę. - Do niedawna włóczył się po kraju.
Beverly dała mu kosza.
Jest notowany. Próbował „pomóc” policji.
A alibi? Oglądał w domu z żoną telewizję.
Ktoś taki przeciągałby sprawę, żeby dłużej cierpiała.
Widziałeś zdjęcia. Długotrwałe tortury.
Pamiętaj, że rany zadano po śmierci.
Już to pan mówił. Co za różnica?
Małżeństwo to umowa.
Dzieci, hipoteka, utrzymanie domu.
To jak prowadzenie firmy.
Ale nie możesz odejść. Żona nie może cię wylać.
Akcje idą w górę, spadają...
Nieważne, utknąłeś.
Chyba że weźmiesz adwokata i otworzysz puszkę Pandory.
U obojga narastają urazy.
Tysiące drobnych ran.
Gdyby Alvin miał w sobie gniew małżonka,
torturowałby ją i zabił.
Jestem tego pewny.
Pomówmy z jego żoną. Może coś kryje.
Dała mu alibi.
Warto to sprawdzić.
Dziękujemy, że pani przyszła.
Jestem Bill Tench, a to mój partner, Holden Ford.
Witam.
Nie rozumiem.
- Nie mam prawa do telefonu? - Nie jest pani aresztowana.
Ci panowie są z FBI. Mają do pani parę pytań.
Śledzi pani postępy śledztwa?
Nie mogę na to patrzeć. Biedactwo.
- Była taka dobra. - Znałyście się?
Powie nam pani skąd?
- Prawie została naszą opiekunką. - Prawie?
Pani Moran?
Rozmawialiśmy z nią o tym.
Gdy wyszła, Alvin bez przerwy o niej paplał.
To znaczy?
Sami wiecie.
Wolimy nie zgadywać.
Była młoda, szczupła i...
Miała śliczne blond włosy.
Nie chciałam tego w domu.
W dodatku z dwojgiem małych dzieci.
Jak ja wyglądam?
Wiedziała pani, że mąż zalecał się do Beverly
kilka razy?
Nie mówiłam, że się w niej zadurzył?
Alvin tak ma.
Traktuje to jak wędkarstwo, nie na serio.
Ponoć oglądaliście razem telewizję w wieczór jej zaginięcia.
Myślicie, że Alvin to zrobił?
Nie.
Chciałabym napędzić mu stracha
za nagabywanie młodych dziewcząt,
ale nie.
Ten idiota był ze mną.
Przez całą noc?
Tak.
Jej mąż przystawiał się do młodej kobiety. Jest idiotą.
Jak miliony innych.
Nie dostrzegam u niego gniewu.
Czyli wracamy do narzeczonego.
To twoje rozumowanie.
Gniew u młodych też nie ma sensu.
To może pierwsze zabójstwo.
W dziewięciu na 10 przypadków to ktoś bliski: chłopak, mąż.
Ale nie zawsze.
Słuchajcie.
Doceniam waszą pomoc.
Wybaczcie, że byłem taki roztrzęsiony.
Skupię się na Alvinie. Dam wam znać.
Bierzecie udział w toczącym się śledztwie?
Poprosił o pomoc. Co mieliśmy zrobić?
Powiedzieć, że macie ważniejsze sprawy.
Od lat pomagamy glinom. Dlaczego mielibyśmy to zmieniać?
Zakładam, że jesteście dobrzy.
Czyli skupiacie się na wyjaśnianiu zbrodni,
a nie na pracy naukowej.
- To źle? - Nie w tym rzecz.
Nie uda się całkiem wyeliminować zbrodni.
Na dłuższą metę nasz projekt może być ważniejszy
niż ujęcie jednego zabójcy.
Możemy robić jedno i drugie.
Co się okazało w rozmowie z Rissellem?
Wyraźnie wiąże to z dzieciństwem.
Wszystko byłoby inaczej, gdyby został z ojcem.
Jak u Kempera.
Obaj udają ofiary, grają na współczucie.
To bardziej skomplikowane.
Obaj macie rację.
Użalają się nad sobą.
Psychopata wie, jak to oddziałuje na słuchaczy.
- Dokładnie. - Ale sęk w tym,
że jednocześnie w to wierzą. Muszą.
Przyznanie, że gwałcą i mordują dla przyjemności
dobiłoby ich.
Odczuwają napięcie.
Chcą, by ktoś widział, że mają nad kimś władzę,
ale muszą pozbyć się jedynego świadka.
To znaczy, że muszą zaczynać od nowa.
Co za piekło.
To użalanie się skutkuje. Współczujesz im obu.
Jasne. Na tym polega moja praca.
Coś jeszcze łączy Kempera i Rissella?
Po to te kartki? Szukasz podobieństw?
I różnic. Przeglądałam ich akta.
Staram się to usystematyzować, ale nie wiem, od czego zacząć.
Od miejsca zbrodni.
Kemper planuje swoje kampanie jak generał.
- Rissell... - Nie chciał zabić 1. ofiary.
We wszystkich przypadkach działał spontanicznie.
Kemper robił zdjęcia, kroił ofiary.
Skutecznie ukrywał zwłoki.
Czyli jeden był systematyczny, drugi nie.
Może coś mniej...
By każdy glina od razu zrozumiał.
Zorganizowany i niezorganizowany.
Spróbujmy.
Jak to zestawimy?
Cóż...
„Wysoce inteligentny” pod „zorganizowany”.
„Nierozgarnięty” pod „niezorganizowany”.
NIEDOJRZAŁOŚĆ EMOCJONALNA
- Jak myślisz? - Jak najbardziej.
Zajęcia są super, ale ma bzika na punkcie znaczenia gówna.
Gówno coś znaczy?
Każde gówno coś znaczy.
To ona?
Nie. Wendy jest bardziej...
inna.
No proszę.
Denerwujesz się z powodu dr Wendy. Mam być zazdrosna?
Zaprosiłbym ją tu, gdyby mnie kręciła?
Faceci robią dziwniejsze rzeczy.
- Jest mężatką? - Jak to wydedukowałaś?
Musi być, skoro cię nie interesuje.
Jak na barowego podrywacza, masz skrupuły.
Dziękuję.
Chyba nie ma męża.
To ona.
Nie.
Chcesz wyjść za mąż?
Mieć dzieci i tak dalej?
Oświadczasz mi się?
Jestem ciekawy.
- Twoi rodzice są dobrym małżeństwem? - Nie wiem.
- Skąd te pytania? - Z naszych badań.
Dużo mówimy o rodzicach:
surowych matkach, braku ojca.
Wszyscy ojcowie są nieobecni.
To na pewno ona.
Nie.
- Wendy Carr. - Deborah Mitford.
Miło mi.
Dziękuję za zaproszenie. Niespodziewane, ale miłe.
Jak na federalnego, potrafi się bawić.
Też jesteś stróżem prawa?
Nie, robię doktorat
- z socjologii. - Na jaki temat?
- Dewiacje społeczne. - Czyli Durkheim?
- Tak. - Boże.
Nie wiem, kto to Durkheim...
- Ani Goring albo Blumer. - Nie szkodzi.
Nie onieśmielają mnie kobiety mądrzejsze ode mnie.
Mężczyźni rzadko mówią to szczerze.
Holden nie kłamie.
Ma wiele przywar, ale zaskakująco nie tę.
Przepraszam.
Poproszę manhattan. Wy też po drinku?
Tak, poproszę.
Sam cię wezwał?
Nie, Andrea dzwoniła i mówiła, że chce z nami pomówić.
O co może chodzić?
Zwykle o wyjaśnienia.
Prosił też, bym ja przyszła?
Cała nasza trójka.
Proszę.
Doktor Carr, szef wydziału, Shepard. Miło mi w końcu poznać.
Wzajemnie.
Usiądźcie, proszę.
Jak wam idzie? Są postępy?
Tak, dziękuję.
- Dobrze. - Powoli, ale są.
Mogę w czymś pomóc?
Jest coś, o czym nie wiem?
- Jeśli chodzi o auto... - To drobiazg.
Ubezpieczone. Zapewne prowadził twój protegowany.
- Nieważne, kto prowadził. - Zgoda.
Doktor Carr, wiem, że Bill konsultuje się z panią od lat.
Pomagała pani wydziałowi formułować psychologiczne pojęcia.
Kilkakrotnie. Agent Tench był...
Sądziłem, że orientuje się pani, jak się pracuje w Quantico.
Jak i pani ekipa.
Może sądzicie, że utrudniam wam pracę
przez pilnowanie terminów i przestrzeganie procedur.
- Nie. - To nie moje zadanie.
Mam udzielać wskazówek i zapewniać ochronę.
- Nie rozumiem. - Najwyraźniej.
Wyszliście spod mojego parasola
wprost na słońce.
Wystąpiłem o subwencje z kilku źródeł. Mieli dać znać za kilka miesięcy.
Ku memu zdziwieniu,
Agencja Finansów Organów Ścigania
wiedziała już o naszych potrzebach.
Nie miałam zamiaru stawiać pana w trudnym położeniu.
Podczas kwesty rozmawiałam...
Właśnie, z ludźmi spoza FBI
o projekcie, który miał być tajny.
Agencja wyjaśniła, że spodziewała się tego wniosku.
Zastanawiam się, jak to możliwe.
Wiedzą więcej o tym, co się dzieje w naszej piwnicy,
niż zawarłem we wniosku.
- Przepraszam. To... - To moja wina.
Przyznano wam 200 000 dolarów.
- Co? - To nie koniec.
Jak mówiłem, złożyłem kilka podań.
Doszło to do Krajowego Instytutu Sprawiedliwości,
konkurenta Agencji,
i przyznali wam dodatkowe 185 000.
Żartuje pan.
Taka suma wiąże się z drobiazgową kontrolą.
Nie chodzi mi o księgowość,
choć będziecie musieli zapisywać wydatki,
tylko o zainteresowanie waszą pracą samego Kongresu.
To tyle, jeśli chodzi o ochronę z mojej strony.
Gratulacje, jak sądzę.
Miłego dnia.
Napisy: Małgorzata Hickey